Op 27 februari 2020 werden de eerste Coronabesmettingen bekendgemaakt in Nederland. Dit beloofde niet veel goeds, niets goeds voor onze gezondheid. On so many levels! Onze vrijheid werd ons afgenomen en daarmee werd een nieuw tijdperk ingeluid. Zelfvermaak werd belangrijker dan ooit tevoren. Een mooi moment om die hobby’s nu eindelijk op te pakken waar je al jaren geleden een begin aan wilde maken. En na een dag vol inspanningen, worden de avonden vervolgens gevuld met vertier. Binge watching begint al snel een lifestyle te worden. Een nieuw gevaar staat op de loer: de Coronakilo’s!
Mijn avonden hebben lange tijd bestaan uit languit Netflixen op de bank als een gestrande zeehond. Een bak popcorn, chocolate, chippies, koekjes – en een mix van deze laatste 3: chocolate chip cookies! – nog een flesje fris erbij en mijn avond kan niet stuk. Dit soort avonden zijn misschien leuk voor de eerste 2 jaar, maar daarna gaat dat ook vervelen, snap je? – Ha! Said no one ever! –
Maar goed zoals elke spelbederver zegt: “aan al het leuks, komt een eind!” Er komt een eind aan deze vreetfestijntjes van mij. Reality hit me, toen een mannelijke kennis een keer met de vraag kwam: “Hey! Zie ik dat nou goed?”. Terwijl hij kijkt naar mijn buik. Besef even dat de urenlange sessies die ik heb gespendeerd aan Mortal Kombat, mij hebben voorbereid op dit ene moment. Ik zeg het je, in mijn hoofd kwamen allerlei fatalities en alle gekke combinaties aan bod. In mijn hoofd heb ik hem gelyncht. Niets mis met zijn opmerking als hij “het“ daadwerkelijk goed zag.
Enfin, 2022 zou verandering brengen aan mijn kennelijk vadsig lijfje. En in het teken van het nieuwe jaar, de nieuwe ronde en de nieuwe kansen, besloot ik de stoute hardloopschoentjes aan te trekken. Voor mijn broeders was dit al a way of life. Dus toen ik mijn broeders vroeg of ik mij een keer mag voegen aan hun hardloopclubje, werd mij de vraag gesteld: “Hè? Wie ben jij?” FYI; voor mij is er naast natte sokken niets zo verschrikkelijk als hardlopen. En daar zijn mijn naasten schijnbaar van op de hoogte.
Vol goede moed heb ik diezelfde dag nog mijn hardloopschoentjes aangetrokken – die stonden namelijk al enige tijd stof te vangen -, mijn hoody op, goede voornemens in mijn zakken en gaan met die bananas. Ik was klaar. Klaar geboren! Klaar om dit varkentje te wassen. Of nou ja, in dit geval klaar om dit varkentje weer in shape te krijgen.
Na het startschot waande ik mijzelf Churandy Martina. Ik was unstoppable! Undefeatable! Zuiderpark was van mij. Ik ‘run’ die shit. Deze dame is niet kapot te krijgen! Althans, die eerste 200 meter… Want bij elke meter die daarna volgde, haatte ik mijn leven! Ik voelde steken in mijn keel. Het gevoel dat ik ga flauwvallen. Waarom wilde ik dit? Ik had nu relaxed op de bank kunnen zitten en gelukkig kunnen zijn met mijn vrienden Ben & Jerry’s. Mijn conditie was om te huilen. In de verte ergens hoor ik constant: “kom op man!” Maar goed, dat ik een poenie heb, wil niet zeggen dat ik er ook één hoef te zijn. Dus heb ik nog even doorgezet. En de laatste loodjes wogen het zwaarst, die overige 4,8km dus.
Eénmaal thuis aangekomen, ben ik als een blok in slaap gevallen. Hoe een blok dat precies doet, dat weet ik niet. Maar ik deed dat. De dag daarna tot mijn grote verbazing geen pijntjes. En de dagen daaropvolgend ontdekte ik weer hoe het is om kruipend door het leven te gaan.
Wat ik hiervan heb geleerd? Dat ik net als in de Snickers-commercial mijzelf niet ben, wanneer ik trek heb. En toch, toch voelde het achteraf goed om iets te doen ‘buiten’ mijn comfortzone. Letterlijk en figuurlijk. Om getriggerd en uitgedaagd te worden. En deed het ergens ook nog iets voor mijn mind. My mind was at ease. De toon is gezet. Het doel is in zicht; this fatty heeft besloten om slimfit te worden. En tot die tijd waar een wil is, is een weg. En fatalities liggen er voor het oprapen.
